Ervaring: ik ben 28 jaar, ik heb DT1 en ik heb corona gehad

Datum
Delen

Hallo en welkom op mijn blog 🙂 Ik ben Léonor Marchand (@t1d.leonor), 28 jaar oud, ik ben sportief, gek op reizen en ik heb een grote fascinatie voor menselijke relaties. Ik leef sinds 2016 met diabetes type 1 en ben de oprichtster van de organisatie Type 1 Family.

Net als de rest van de wereld was ik tijdens de eerste lockdown erg bang om Covid te krijgen. Overal las je dat mensen met chronische ziekten meer risico liepen, dus ik had moeite om de situatie te relativeren. 

Diabetes type 1 en COVID-19: ik testte positief. En toen? 

Afgelopen zomer kreeg ik last van hele lichte symptomen, in eerste instantie dacht ik dat ik kou had gevat. Een lichte verkoudheid en keelpijn. 

Maar de volgende dag kreeg ik een bericht: iemand met wie ik contact had gehad, was positief getest en andere vrienden van me hadden ook symptomen. Ik ging direct naar een testcentrum voor een PCR-test. De volgende dag kreeg ik de uitslag: ik was positief. Op dat moment was ik gelukkig gerustgesteld: 

  • ik voelde me al met al goed, met een lichte verkoudheid,
  • mijn diabetes was onder controle.

De GGD vertelde me dat ik een afspraak moest maken met de huisarts. Ik kon direct bij haar terecht voor een teleconsult. Ze schreef me paracetamol voor en vertelde dat ik rust moest houden en dat ik 14 dagen in isolatie moest blijven. Ik deed mijn mondkapje dus op en haalde mijn laatste boodschappen via een ophaalpunt. Ook ging ik langs de apotheek voor mijn insuline en sensors, en ik haalde gelijk een grote hoeveelheid vitamines, zink en etherische oliën. Zo, ik was klaar voor de isolatie.

Fysieke en psychologische impact 

De dagen daarna kreeg ik meer symptomen. Ik was nog altijd verkouden, maar kreeg nu ook last van zware hoofdpijn, keelpijn, een drukkend gevoel bij mijn longen en vooral een extreme vermoeidheid. Twee dagen later verloor ik mijn reuk en smaak. 

Als de dag dat ik de eerste symptomen kreeg als dag D+4 na het vermoedelijke contact met Covid wordt beschouwd, was ik er van D+8 tot D+14 het slechtst aan toe. Ik bleef 2 dagen in bed liggen. Ik kon niets anders doen dan rusten en goed voor mezelf zorgen. Ik dronk kruidenthee met tijm en honing, slikte vitamine B en C en zinktabletten en inhaleerde elke dag een mengsel van essentiële oliën, wat schijnt te helpen om je reuk terug te krijgen. 

Het verlies van mijn geur en smaak had echt een grote psychologische impact. Ik vond het heel deprimerend dat ik mijn maaltijden niet meer kon ruiken en proeven. Wanneer je ziek bent, in isolatie zit en thuiswerkt, zijn eetpauzes juist extra belangrijk, even een moment van troost om lekker te genieten. Het viel me dus behoorlijk zwaar.

Na 14 dagen kwamen mijn reuk en smaak weer langzaam terug (o, wat was ik blij!!!) en voelde ik me veel beter. Ik was nog steeds vermoeid maar ik was genezen en kon verder met mijn normale leven. 

Gedurende een periode van twee maanden had ik regelmatig last van intense vermoeidheid en hoofdpijn. Soms stond ik op en was ik in topvorm, terwijl ik de dag daarna helemaal geen energie had. Het was erg verwarrend en frustrerend. 

En welke rol speelde mijn diabetes type 1 hierin?

De eerste twee weken had ik een hoge bloedsuikerspiegel. Ik weet niet of dat kwam door insulineresistentie, een gebrek aan lichaamsbeweging of simpelweg het virus (waarschijnlijk was het een combinatie van die drie), maar het was erg moeilijk onder controle te krijgen. 

Tot een paar weken na het einde van de symptomen was het moeilijk om mijn bloedsuikerspiegel te regelen. Ik denk dat het vooral te maken had met een gebrek aan fysieke activiteit: ik was vermoeid, dus sportte ik minder dan normaal, waardoor mijn bloedsuikerspiegel de neiging had hoog te blijven en ik meer behoefte aan insuline had. Daarom heb ik mijn basale insuline verhoogd om deze aan te passen aan de grotere behoefte.

Uiteindelijk ben ik er goed vanaf gekomen en ben ik genezen van corona, ondanks diabetes type 1. 

Erover praten of niet? 

Toen ik positief was getest, twijfelde ik om verschillende redenen of ik erover moest praten. Ik was bang voor de reactie van anderen, en het gaat om medische en persoonlijke informatie. Toen realiseerde ik me echter dat er niet veel getuigenissen zijn van mensen met diabetes type 1 die het coronavirus hebben gehad. Ik besefte dat ik met mijn verhaal andere mensen kon helpen en vooral geruststellen. Daarom besloot ik uiteindelijk om mijn ervaringen te delen.

Mensen met DT1 lopen niet meer risico dan anderen, behalve als ze een diabetes hebben die uit balans is. De belangrijkste risico’s houden vooral verband met leeftijd (65+) of andere aandoeningen. Wel is het zo dat het controleren van diabetes ingewikkeld wordt vanwege het coronavirus, net als bij andere virussen. Gezien mijn ervaring kostte het mij meer tijd om weer op krachten te komen dan mijn vrienden en vriendinnen. 

Mijn conclusies: je kunt genezen van Covid als je diabetes type 1 hebt. Je moet het virus zeker niet onderschatten, maar je kunt jezelf toch geruststellen: met rust, een zorgteam aan je zijde en een omgeving die je ondersteunt, met name de DT1-gemeenschap, kun je er doorheen komen. 

Ze leven met diabetes type 1 en hebben ook corona gehad 

“Ik heb geluk gehad want ik had alleen hele lichte symptomen: alles begon met wat keelpijn die na 24 uur verdwenen was en daarna had ik symptomen van een lichte verkoudheid: een loopneus, niezen, prikkende ogen. Alles ging heel snel over, na 5 dagen raakte ik mijn reuk kwijt. En dat is alles!” – Laura, leeft sinds 27 jaar met DT1.

“Grâce au témoignage de Léonor, je n’ai pas eu peur et je la remercie. Je me dois de faire ce même partage d’expérience pour rassurer tou·te·s les personnes avec un diabète dans ce contexte plus qu’anxiogène.” – Coco & Podie

Meer over dit onderwerp

Onze aanbevelingen