Ik ben verpleegkundige en heb diabetes type 1

Datum
Delen

Hallo allemaal en welkom op mijn blog  Ik ben Stéphanie, 42 jaar en ik ben verpleegkundige. Ik heb al 27 jaar diabetes type 1 en sinds 2017 ben ik ook moeder van een kind met DID.

Tot die tijd ging alles goed… Maar op 17 augustus 1992 kreeg ik de veroordeling: ik kreeg de diagnose diabetes type 1.Ik heb dus al sinds mijn 15e insuline-afhankelijke diabetes. In die tijd was ik volop bezig met mijn professionele toekomst en ik was vastbesloten om een paramedische opleiding te volgen. IIK WILDE VERPLEEGKUNDIGE WORDEN.

Nadat ik het nieuws verwerkt had en weer bij mijn positieven was gekomen, was mijn eerste vraag: kan ik alsnog verpleegkundige worden? Mijn omgeving heeft mij eerst gerustgesteld, maar al snel leerde ik van mensen met diabetes dat ze geweigerd waren voor het Franse toelatingsexamen voor de opleiding tot verpleegkundige. Dat was echt een drama voor mij! 

Maar ik zette door en uiteindelijk mocht ik het toelatingsexamen doen en ben ik ervoor geslaagd. Ik voelde me geweldig trots! Toen was het niet allemaal lol en plezier… zeg ik je! 

Gedurende drieënhalf jaar studie heb ik constant moeten vechten tegen de vooroordelen rondom diabetes en diegenen die ermee leven. Ik kreeg veel opmerkingen zoals: „Hoe kun je mensen verzorgen als je zelf ziek bent?” Of „Heb je vanmorgen wel goed gegeten? Ik wil geen verpleegkundige met hypoglycemie hebben.” Ik kreeg te maken met heel veel pogingen om mij uit mijn evenwicht te brengen, bedoeld om mij te doordringen van het feit dat ik niet geschikt was voor dit vak. Ik zou theoretisch aan de andere kan moeten staan…

Dat slaat nergens op! Ik heb van mijn diabetes een kracht gemaakt. Ik heb alle nodige kracht gehaald uit mijn ervaringen om door te gaan tot het einde en mijn diploma te behalen. Ik was zo trots toen ik erin geslaagd was verpleegkundige te worden.

In de ogen van anderen ben ik niet lang verpleegkundige gebleven! De „diabeet” is heel snel teruggekomen. Stel je mijn eerste sollicitatiegesprek eens voor… Ik besloot heel eerlijk en open te zijn tegenover mijn werkgever en vertelde dat ik DT1 had. Ik was stomverbaasd dat dit geen invloed heeft gehad op mijn positie, ik werd zelfs aangenomen. Maar… de werkgever heeft geprobeerd ervan te profiteren door mij op te nemen in zijn quota voor gehandicapte werknemers (echt waar). Voor hem een paar administratieve voordelen en voor mij niets, want ik was niet anders dan de anderen… Je begrijpt vast wel dat ik deze administratieve kwalificatie heb geweigerd! Maar dit heeft er wel toe geleid dat ik over mezelf ging twijfelen.

De eerste paar jaren heb ik geprobeerd mijn diabetes te verbergen voor mijn collega’s en leidinggevenden. De onthulling van mijn afwijking en vooral van mijn ziekte had mij al genoeg pijn gedaan. Na alles wat ik had doorstaan om mijn diploma te behalen en te kunnen werken in dit beroep dat ik zo graag wilde, liet ik mij niet tegenhouden. Ik heb er dus alles aan gedaan om hypogycemieën en hyperglycemieën te beperken en alle tekenen die me hadden kunnen verraden!. Ik zat bijna vast in een ontkenning van diabetes, dat erop gericht was dat ik rustig mijn werk kon blijven doen.

Gelukkig heeft het leven mij een enorm geschenk gegeven en geholpen om uit deze spiraal te ontsnappen. Ik werd zwanger en dat was de mooiste dag van mijn leven. Zowel op persoonlijk als professioneel niveau.

Want tijdens het eerste trimester beheerste ik niets meer. Ik moest continu vruchtensap drinken om mijn suiker aan te vullen vanwege herhaaldelijke hypoglycemieën. Ik heb doorgezet en heb mijn leidinggevenden geïnformeerd over mijn nieuwe status als „diabetische en zwangere verpleegkundige”. 

Sinds die dag ben ik op het werk uitgekomen voor mijn diabetes type 1. Ik werk trouwens nog steeds voor dezelfde werkgever. Mijn collega’s waren verbaasd toen ze ontdekten dat ik diabetes had, maar in al die jaren was ik erin geslaagd hen te bewijzen dat ik heel goed mijn werk kon doen! 

Meer over dit onderwerp

Onze aanbevelingen